والا دلم میخواد آپ کنم و یه عالمه حرف خوب واسه گفتن دارم...ولی تمامش توی ذهنم میمونه و جرات لازم واسه به تحریر در اومدن رو نداره...حالا چرا؟ خودمم نمیدونم.

مه سیما(خواهر جونم)جمعه ۱۳ اردیبهشت عقد کرد....از بعد از عقدش تا حالا یه بغض خفه مدام تو گلومه که مدام میشکنه و تمومی نداره.

همه با ازدواج کردن یکی از اعضای خانوادشون شاد میشن و خدارو شکر میکنن و با خیال راحت به  زندگیشون ادامه میدن...منم تا قبل از عقد مدام دعا و آیة الکرسی که خدا جون قربون مرامت اگه این آقاهه لیاقت خواهر مهربونی مثل مه سیما رو داره تروخدایت همه چیز تموم بشه بخوبی و خوشی در غیر اینصورت تا اولشه همه چیز تمام بشه و خلاص.

یادمه ۱ هفته قبل از بله برون خواهر جون٫ اینقدر استرس تمام وجودم رو گرفته بود که چنان صورتم پر از جوش شد که به عمرم خودم رو اینجوری ندیده بودم...شبها خوابم نمیبرد و دستم از بازو به پایین عصبی شده بود و نمیتونستم تکونش بدم...مامان هم دسته کمی از من نداشت.

حالا که همه چیز بخیر و خوشی تمام شده از یادآوری اینکه خواهرم دیگه تمام و کمال مال من نیست غصم میگیره و ناخودآگاه دلم میخواد زار زار گریه کنم.(خودخواه هم خودتی)

خواهرم خیلی خوب و ماهه...ولی من شاید بخوبی و مهربونی اون هیچوقت نبودم...الانم که دوران شیرین عقد و اوج احساس و خوشی هاشونه....

جانم؟

به نام خدا:

سارا هستم در نقش کلنگ همسایه !

بگذریم.

داماد دار شدیم...مامان همیشه دلش میخواست یه داماد داشته باشه....آخه میدونین...این آبجی خانوم ما دست ردش خیلی عالی بود...هرکی میومد جوابش منفی بود...قربونش برم انگار ملت بیکار بودن هی بیان و برن...اونم مدام نگاشون کنه و بگه:

نه

اصلا کلا عاشق کلمه نه شده بود...باور کنین...

زمانی که کارشناسی ارشد قبول شد مامان تمام ترسش از این بود که تا حالاش بی تفاوت بوده از این به بعدش چی میشه...که خداروشکر الان یه شوهر خوب و مهربون و دوست داشتنی و آقا نصیبش شد و آرزوی مامان جونم براورده شد.

پ.ن

دارم روی یه طرحی کار میکنم که برمیگرده به سال ۱۳۸ هجری که نمای ورودی آب انبار شهر قزوین رو نشون میده.

کارش بیشتر ز اینکه گرافیک باشه معماریه...ینی کلا معماریه ولی خیلی ازش خوشم اومده.با اینکه طرحش خیلی ریزه و چشمام داره در میاد ولی دوست داشتنیه.

۴-۵ساعت رو همین یه کوچولو کار کردم

¤دلم واسه روزانه نوشتن های بامزه و قشنگم تنگ شه...بنظرتون من افسردگی نگرفتم؟!

¤خوشتیپ داره دوران نوجوونیش رو پشت سر میذاره..خیلی قد و یکدنده شده...طبیعیه یا فقط داداش من اینجوری شده؟!

¤دلم برای روزهای خوش دانشجوییم و دانشگاهم و طرح های نمونم تنگ شده.

همیشه توی گروه طرح هام جزو بهترین ها بود و تمام اساتید میشناختنم...مشکل من اینه که تا یه نفر نیاد بگه:

سارا برام روی فلان طرح کار کن یا یک کار تو این مایه ها و فلان میخوام...انگار اصلا بلد نیستم باید چیکار کنم...بنظرتون چیکار کنم من؟!

چرا اینجوری شدم!!!!

دارم میرم دانشگاه...تو نمیای باهم بریم؟! ماشین دارم ها (برگرفته از کتاب خواب های طلایی سارا)